irlandzka radocha

 W Irlandii - to taka zielona wyspa, co ją piewca fotograficzny Orkiestry JurkowoOwsiakowej, Michał Wielki Sandecki dokumentnie obfotografował, a mnie efektami obdarował - referendowali. Referendowali na okoliczność traktatu nicejskiego. Referendowali "za", co oznacza, że są za tem, żeby się unijne objęcia otwarli dla - między innemi - nas. Z radochy, że tak głosowali Miller L. (z zawodu - podobno wie, jak mężczyzna kończyć powinien) walnął sobie guinessa (czy to nie kryptoreklama?!) i zaśpiewał
"kocham cię jak Irlandię" (musi się ściął tym guinessem ad hoc, bo to mocnawe piwko jest).

Znaczy jest to kawałek do przodu, jeśli o unijne objęcia i ich otwarcie na nas chodzi. Ino, że krok nie przez nas uczyniony. Co akurat mocno ambiwalentne uczucia we mnie budzi, bo jakiś czas temu, nie tak dawno zresztą, szwendając się tam i nazad po kraju moich przodków i dzieci nauczałem tu i ówdzie, że tylko od nas samych zależy, czy w te objęcia to się wpakujemy na etat kelnera i pomywacza, czy też na jakie lukratywne stanowisko.
Ino, że - póki co - to wszystko, co się dzieje na Wiejskiej, te wszystkie głębokie idyjotyzmy, które wykręca cierpiące na ostrą sraczkę mózgową towarzystwo spod znaku lig rodzinny, jędrusiów, janowskich itp. ociemniałych umysłowo indywiduów równiutko nas w tę pierwszą opcję pakuje. Zapewne w myśl przysłowia "mądry rodak po szkodzie". Tylko dlaczego akurat po tej, co nie on zrobił? Chyba głębsza racja tkwi w tym, co a propos sraczką mózgową ogarniętych powiedział Kwaśniewski A. (z zawodu - a jednak nadal prezydent pono ciągle nie wszystkich rodaków) - że może sensownie byłoby ekipę na Wiejskiej wymienić. Jakoś i mnie się tak wydaje. Ino, czy przypadkiem nasze głosy na puszczy nie wołają?
Założymy się?

krzysztof Chrabja bielanski, http://chrabja.pl

Poślizg - oficjalny organ Partii Świętego Spokoju im F. Dulskiego Przerywany, przypadkowy i złośliwy, czasem kloaczny, paszkwilancki dziennik wrednych komentarzy, prywatnych wojen, odpomnikowiania i odbrązowiania. Informacją manipuluje wedle uznania, upodobania i bez potrzeby. Można rozpowszechniać, podając źródło.